เรื่องพุชาย *
Part I
ไม่เคยอัพไดเกี่ยวกับเรื่องแฟนมานานมากแล้ว จนเกือบจะไม่มีเลย
ถ้าใครเป็นแฟนพันธุ์แท้ไดวา จะรู้ว่าเมื่อก่อนไดวานี่เลี่ยนขนาดไหน
จนเวลาผ่านไปเลิกกะพี่คนนั้น วาจิตตกอย่างแรง สุดๆ
จนอัพไดอารี่เครียดติดต่อกัน พอทำใจได้แล้ว ก็มีใหม่ - -"
แต่คนปัจจุบันนี้ อาจจะไม่ค่อยมีโผล่ในไดมากนัก
ยกเว้นในทริปเที่ยว ถึงจะมีตัวละครนี้เข้ามา
ณ ปัจจุบัน ยอมรับว่าเราห่างกันมาก เกินกว่าจะเรียกว่าแฟน
หลายคน งงมาก ว่าแฟนกันประสาอะไร โทรคุยกัน อาทิตย์ละครั้ง
ครั้งละไม่เกิน 2 นาที และเจอหน้ากัน เดือนละ 2 ครั้ง เป็นอย่างมาก
แต่มันก็เป็นไปแล้วจริงๆ เหมือนกับว่า มีอยู่ช่วงนึง
วาพยายามโทรไปหา หลายครั้ง แต่คำตอบที่ได้รับมันช่าง
ทำร้ายจิตใจเหลือเกิน
เดี๋ยวโทรกลับนะ ทำงานอยู่
เดี๋ยวคุยกันพรุ่งนี้นะ ง่วงแล้ว
เสาร์นี้คงไม่ได้เจอกัน ต้องเฝ้าบ้าน
เกลียด!
เกลียดคำพวกนี้มาก เมื่อก่อนไม่เห็นมีโทรมารายงานตลอด
หรือไม่โทรมา เราก็ยังโทรไปได้ แต่นี่ โทรไปก็ไม่ได้ ไม่คุย
โทรกลับก็ไม่มี โอ้ยยย เครียดว่ะค่ะ
สงกรานต์ วาหยุด 11-19 เม.ย ได้เจอกัน วันที่ 18 คือวันที่ไปล่องเรือ
คงเพราะมันจำเป็นเลยต้องออกมา ผ่านเลยกันไปเกือบเดือน
วันเกิดวา วาหยุด 1-10 พ.ค. ได้เจอกันวันที่ 4 เพราะเป็นทางผ่าน
ไปไหนซักที แล้ววันเกิดวันที่ 7 อาจจะไม่ได้เจอกันอีก (T.T)
วาจองที่พัก มีวอเชอร์หมดแล้วนะ ก็ล่มไม่เป็นท่าเลย
วันเกิดวา ที่บอกว่า จะออกมาเจอแน่นอน ถึงจะไม่ไป ตจว.
ก็ได้รับโทรศัพท์ คุยตามปกติ ว่าวันนี้ต้องคุมช่างทำฝ้า
ทาสีเหล็กดัด บลาๆๆๆ เหมือนไม่เคยพูดว่า เรานัดกัน วันนี้วันเกิดวา
แล้วเราจะต้องมาเจอกันให้ได้ เหมือนที่บอกเอาไว้
สรุป ก็เลยทะเลาะกันรุนแรงผ่านโทรศัพท์ในวันเกิดตัวเอง
แล้วก็เงียบหายไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จน KTC โทรมาบอก
ว่าให้ไปถ่ายรูปร่วมกัน ที่ไปร่วมกิจกรรม เอาคนที่ไป ไปด้วย
ก็เลยนัดเจอกันวันที่ 20 มิถุนา ที่ KTC เกือบสองเดือนที่ไม่ได้เจอ
แฟนกันนะเนี่ย (- -)? พอนัดกันบ่ายสอง ถ่ายรูปเสร็จ
เราก็ชวนดูหนังไม่ได้ดูหนังมา สองเดือนละ ดันมาบอกเราว่า
ไม่บอกก่อนว่าจะไปดูหนังต่อ วันนี้รับปากเค้าไว้แล้ว
ว่าจะไปลงแข่งบอลให้ . . . . . . . .
ความผิดเราสินะ ที่ไม่บอกล่วงหน้า ว่าจะไปไหนต่อ
เพราะเห็นว่าไม่ได้เจอกันนาน ใครจะไปคิดว่า จะรับนัดคนอื่นต่อ
หรือเพราะเรามันไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไหร่ ..
วาก็แอบจิตตกนะ แต่ก็ไม่อยากแสดงออก
แต่พอ แอบน้อยใจพูดขึ้นมาว่า รู้ว่าต้องมาเจอดันรับนัดต่อ
แล้ววาก็หน้างอๆ แบบอัตโนมัติ ทีนี้งานเข้าเลย
เค้าพูดเสียงดังว่า เมื่อกี้ยังไม่มีปัญหาอะไรเลย
ทำไม อยู่ๆต้องมีปัญหาขึ้นมาล่ะ
(- -") ร้าวรานมากค่ะ เหมือนถูกตบหน้า
จากที่กำลังจะไปกินข้าวกัน วาเดินเร็วๆอย่างไร้จุดหมายไปเรื่อยๆทันที
แนวๆว่า ถ้าพูดแบบนี้ มันก็ไม่มีอะไรจะพูดกันอีกแล้ว
เสียใจ พูดไม่ออก เบลอ มึน แล้วด้วยความที่ มือถือเค้าแบตหมด
มันก็ทำให้ ไร้บทสนทนาใดใดอีกเลย
จากวันนั้น 20 มิ.ย. ถึงวันนี้ 26 มิ.ย. ก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลย
พอได้รึยังคะวา ความอดทนตลอด 3 ปีที่ผ่านมา หมดลงรึยัง ?
ไม่รู้ว่า เวรกรรมอะไร ทำให้เราต้องมาเจอกัน แล้วก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
ว่าชดใช้กรรมหมดแล้วรึเปล่า เราไม่เคยบอกว่า เราเลิกกัน
เพราะเราไม่เคยคุยกันเลย แต่วาก็ทำตัวไม่ถุก ว่าตกลงเราโสด
หรือยังมีแฟนอยู่กันแน่ รู้สึกไม่แน่ใจตัวเองจริงๆ
แต่ตอนนี้ เริ่มแน่ใจขึ้นเรื่อยๆแล้วละว่า
สิ่งที่เหลือหลังจากนี้ คือโชคชะตา ทุกอย่างที่เกี่ยวพันกันอยู่
ทั้งเรื่องทริปต่อๆไป หรือเรื่องที่ค้างคาในใจ ก็ถึงเวลาตัดให้ขาด
แล้วก็รับกรรม คนเดียวต่อไป ทริปเที่ยวที่จองไปแล้ว
วาก็คง ก้มหน้าจ่ายเงินแต่เพียงผู้เดียว (- -") เสียดายเงินว่ะค่ะ
จะยกเลิก หรือจะไปคนเดียว ก็ขึ้นอยู่กับโอกาส และเวลาก็แล้วกัน
ในเมื่อไม่คิดจะแคร์กัน แล้วทำไมจะต้องผูกสัมพันต่อไป
เข้มแข็งไว้วา ยังมีหนทางให้ไปเสมอ
ถึงจะยากลำบาก แต่มันก็จะผ่านไป เหมือนสายลมพัดผ่าน
จริงๆยังไม่ค่อยรู้ตัวเลย ว่าตัวเองโสดอยู่นะนั่น
แต่ช่วงนี้ ฟังเพลงเศร้าทำไมอินๆก็ไม่รู้ (-*-)
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
จบ Part I มาต่อที่ Part II ที่ยุ่งเหยิงกว่าเดิมอีก Y.Y
อันเนื่องมาจากหลายเดือนก่อน มีพี่คนนึง Add MSN มาถาม
เกี่ยวกับเรื่อง "เกาะเสม็ด" เค้าจะไปเที่ยวแล้วเสริชๆมาเจอวา
ก็เลยแอดมาถาม ดูเค้าเป็นคนที่แปลกมากกว่าหลายๆคนที่มาถาม
แปลกตั้งแต่แรก มีอีเมลล์ถามเกี่ยวกับเสม็ด แล้วก็มีถามอื่นๆด้วย
มีเมลล์ทายใจ มีนั่นนี่นู้น จนวาก็รู้สึกแปลกๆ
แต่ด้วยนิสัย ใครถาม ตอบได้ก็จะตอบ ตอบไม่ได้ก็จะพยายามตอบ
เลยตอบเมลล์ไปตลอด เค้าก็บอกว่า อย่าแปลกใจ เค้าไม่ได้มาจีบ
แต่ก็อยากถามอยากคุยด้วย วาก็อืม
ก็คุยสิ คุยได้ คุยกัน คุยตลอดเลย เอิ๊กกก
เค้าเหมือนจะย้อนอ่านได อ่านบลอกวาจน ทะลุปรุโปร่ง
แม๋เราก็สงสัยอะนะ คนที่มาถามเรื่องเสม็ดเฉยๆอ่ะ
จะมาสนใจอ่าไดเราทำไมตลอด เคาก็มายอมรับในวันนึงว่า
แอบปลื้ม ทำนองเหมือน บ้าดารา มีวาเป็น ไอดอล
ว่าเข้าไปนั่น อารมณ์นั้นวาก็กะลัง นอยด์ เรื่อง Part I
ก็ได้พี่เค้า ค่อยเข้าข้างผู้ชายด้วยกันแล้วพูดให้เราคิดตลอดเวลา
เราก็ออกแนวไว้ใจ เล่าทุกสิ่งทุกอย่างหมดเลย เพราะเค้าแลดู
ให้คำปรึกษาเราได้ พูดให้เราสบายใจ แต่ก็เข้าข้างผู้ชายด้วยกันอยู่ดี
ไม่นานนัก ก็เริ่มมี sms มาหาวา วาก็จำไม่ได้แล้วว่ามันเริ่มยังไง
แต่ที่แน่ๆ เบอร์วานี่หรา อยู่หน้าเวปร้านขายของอยู่แล้ว
( ใครจะโทรมาจีบเชิญได้ 24 ชม. แต่เจ้าหนี้อาจจะโทรไม่ติด 5555 )
sms ก็อารมณ์แบบ แซวๆ เล่นๆ เป็นห่วง กินข้าวด้วย
เราก็แบบ เอ่อ... แฟนไม่เคยส่งไรแบบนี้มาเลย รู้สึกดีมีคนสนใจ
มีคนเห็นค่าเรา ทำนองนั้น T.T ก็มีตอบกลับบ้าง ไรบ้างทำนองนั้น
กุ๊กกิ๊กๆ กันไป วุ้ยยยยยยยย นี่เราเป็นอะไรปายยยย
ไม่นานนัก sms ก็เริ่มมีพัฒนาการ จาก กินข้าวด้วยนะ กลับบ้านดีๆ
กลายเป็น คิดถึงนะ นั่นๆๆ!! มีคิดถึงแล้วด้วย อ่าน sms ไปก็เขินไงงิ
พอคุย MSN ก็คุยผ่านไมค์กัน เป็นที่สนุกสนาน ลืมไปเลยว่ามีแฟน
เพราะแฟนไม่เคยโทรมาเลย -*-
แต่ก็นะ ลึกๆในใจ วาก็ขอสารภาพกะไดอารี่เลยว่า
วามีความคิดในหัวว่า นี่ชั้นทำอะไรอยู่ ทำไมถึงรู้สึกดีใจที่ sms ดัง
รู้สึกดี ที่ออนไลน์แล้วเจอ แล้วก็เล่นเกมส์กัน ทุกวัน ทุกวัน
เปิดเวปแคม ลัล ล๊าๆๆ ไม่ได้ แต่งสวยนะ หน้าซีดๆก่อนนอนนี่อ่ะ
แบบเออ พี่เค้ารับได้ทุกอย่างมากๆ โทรมๆก็ยังชมว่าสวยได้เลย lol
ก็เลยรู้สึกว่า สนิทกันมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เล่นริชแมนกันก็เล่นแบบทีม ปั๊มเลเวลกันสุดๆ อาทิตย์เดียว
เลเวล 10 แล้วอ่ะ มันขึ้นยากมาก แต่พอดี แทคทีมผ่านไมค์
ใน MSN ด้วย จะดักใคร จะทำไร ก็วางแผนตลอดเวลาเลย
ก็ชนะตลอด ราวๆ 90% ของทั้งหมดที่เล่น เลเวลกระจาย
ขอย้ำอีกครั้ง ลืมไปเลยว่ามีแฟน
ซึ่งในระหว่างที่คุยกันนี้ มันก็มีหลายๆเรื่องที่ได้ รับรู้กัน ทั้งปัญหา
ของวาเอง แล้วก็ของพี่เค้า มันก็เลย อารมณ์ผูกพัน แต่พูดตรงๆว่า
วาไม่ได้คิดกะเค้าเป็นอย่างอื่น คือ มันมีอะไรหลายๆอย่าง
ที่วารู้สึกว่า วายังไม่พร้อม จะรับปัญหาใหม่เพิ่ม
ซึ่งพอวาพูดไปตรงๆ พี่เค้าก็จิตตกทันที สรุป ตอนนี้
ได้ข้อความสุดท้ายไปว่า " พี่ขอโทษพี่จะไม่วุ่นวายกับวาอีก "
ใจแป้วๆไงไม่รู้แหะ ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แต่ก็ไม่อยากให้เค้า
คาดหวังอะไรกับวาเลย วาไม่ใช่คนดีอะไรหรอก
เป็นแค่ผู้หญิงคนนึง ที่ขี้เหงา เอาแต่ใจ ไปวันๆ แค่นั้นเอง
เฮ้ออออออออออออออ จบแล้วทุกสิ่ง . . . .
พักซักนิด แล้วค่อยลุกเดินต่อไป สู้ๆนะวา (กอดตัวเอง)
© นู๋วา ♡
26 มิ.ย. 2552 เวลา 13:19 น.
